[17] வில் வித்தை விற்பன்னன்.

பண்டைய ஜப்பான் நாட்டில் வில்வித்தையை மட்டுமே கற்றுக்கொடுக்கும் குருகுலம் ஒன்று இருந்து வந்தது. அதில் இருபது வயதான இளைஞன் ஒருவன்  சேர்ந்து வில்வித்தையைக் கற்றுக்கொள்ள ஆரம்பித்தான்.

குருகுல ஆசிரியரும் வில்வித்தையை ஆழமாக கற்றுக் கொண்டவர். இளைஞனும் நல்ல ஆர்வத்துடன் இருந்து வந்தான். எனவே  அவரும் வித்தை முழுவதையுமே அவனுக்கு சொல்லி பயிற்சியும் கொடுத்தார். ஆண்டுகள் உருண்டோடின. இப்போது அந்த இளைஞனுக்கு வில்வித்தையில் அற்புதமான முன்னேற்றம். அவன் வானில் வேகமாக பறக்கும் கழுகு போன்ற பறவையையும் அடிப்பான், மற்றும் அவனுடைய வில்லில் ஒரேசமயத்தில் ஐந்து அம்புகள்வரை எய்வான். எல்லா அம்புகளும் குறிதப்பாமல் இலக்கை நோக்கி பாயும். ஜப்பான் தேசத்தில் நடந்த வில்வித்தை போட்டியில் அவனே முதலிடத்திற்கு தேர்வாகி அரசர் கையால் விருதும் பெற்றான்.

இதனால் அவனுக்கு இறுமாப்பு உண்டானது. இறுமாப்பு அலட்சியத்தை தந்தது, ஆணவத்தையும் தந்தது. இதனால் நொந்துப்போன அவனுடைய குரு அவனிடம், “இதோ பாரப்பா, நான் வில்வித்தையில் சிறந்தவன் தான், அதேபோல் அந்த வித்தை முழுவதையுமே உனக்கு சொல்லிக் கொடுத்திருக்கிறேன், ஆனால் நம்மிலும் வில்வித்தையில் மேலான ஒருவர் மலைக்கிராமத்தில் வசிக்கிறார், அவரிடம் சென்று நீ பயின்ற வித்தைகளை காட்டி அவரின் ஆலோசனையை கேள், அவர் உன்னை ஒரு வில் வித்தையாளன் என்று ஒப்புக்கொண்டால் மட்டுமே, நான் உன்னை நாட்டிலேயே தலைச்சிறந்தவன் என்று ஒப்புக்கொள்வேன்”, என்று கூறிவிட்டு மலைக்கிராமத்திற்கு செல்லும் வழியைக் கூறினார்.

இளைஞனும் மறுவார்த்தை பேசாமல் உடனே மலைக்கிராமத்திற்கு புறப்பட்டு அந்த வில்வித்தையாளன் குடிசைக்கு போனான். ஆனால் அச்சமயத்தில் அவர் குடிசையில் இல்லை. நெடுநேரம் காத்திருந்த பின்னர் அவர் வந்தார். கூனலிட்ட நடை மற்றும் கண்களில் வேறு பார்வைக்குறைவு. அவரை பார்த்ததும் இளைஞனுக்கு புஸ்ஸென்று ஆகிப்போனது. “என்ன இது, இவரா வில்வித்தையை கரைத்துக்குடித்தவர்?” என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

அந்த முதியவரும் அவனைப்பார்த்து என்னவென்று கேட்க இளைஞனும் வந்த விஷயத்தைப்பற்றி கூறினான். அவர் ஒன்றுமே சொல்லவில்லை. குடிசைக்குள் சென்று வில்லையும் அம்பையும் கொண்டு வந்தார். வில் என்றால் அது மூங்கிலால் செய்யப்பட்டது. அம்பு என்பது சிறுகுச்சி மட்டுமே! இதை ஏளனமாக பார்த்தான் அந்த இளைஞன், ஆனால் ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

முதியவர் மலை உச்சிக்கு சென்று விளிம்புக்கு வெளியே நீட்டிக்கொண்டிருந்த மரக்கிளையின் நுனிக்கு ஆடாமல் அசையாமல் சென்று நின்றுக்கொண்டார். பின்னர் ஒருகாலை உயர்த்திக்கொண்டார், பின்னர் மூங்கில் வில்லில் அம்பை பூட்டி விநாடிக்கும் குறைவான நேரத்தில் aதை எய்தார். அம்பு வானில் பறந்துக்கொண்டிருந்த ஒரு பறவையை தாக்கி, அதை முதியவரின் கைகளில் விழ வைத்தது.

மெதுவாக மரக்கிளையில் நடந்துவந்த முதியவர் அவனிடம் பறவையைக் காண்பித்தார், அதன் இறக்கைகளில் அம்பு தைத்திருந்தது. பின் அம்பை எடுத்தவர், பறவையை பறக்க விட்டுவிட்டார். “இளைஞனே நீயும் நான் செய்ததைபோல் மலையின் விளிம்பில் உள்ள மரக்கிளையில்  நடந்து சென்று oரு பறவையை அடிப்பாயாக”, என்று சொல்லிவிட்டு ஒரு பாறைமேல் அமர்ந்துக் கொண்டார்.

இளைஞன் முதலில் மலையின் விளிம்புக்கு நடந்து சென்றான். அதலபாதாளம் அப்பாடா விழுந்தால் எலும்புக்கூட தேறாது என்று நினைத்த அவனுடைய உடல் மெதுவாக நடுங்கியது. அடுத்து அந்த கிளையில் கால்வைத்ததும் உடலானது ஜன்னி கண்டாற்போல் நடுநடுங்கி விட்டது. அவன் எவ்வளவு முயற்சித்தும் மேலே போக முடியவில்லை. பிறகு எங்கே அங்கே சென்று அம்பை பூட்டி பறவையை வீழ்த்துவது?

தன் தோல்வியை ஒப்புக்கொண்ட அவன் முதியவரிடம் திரும்பிவந்து ஒன்றும் பேசாமல் தலைவணங்கி நின்றான். அவனுடைய ஆணவமும் அகன்றது.

“மனதில் உடலில் பரிபூர்ணமாக அமைதியை கொண்டுவந்து விட்டால் அவனே பெரிய வீரனாவான். அவனை ஜெயிக்க யாராலும் முடியாது, நீ சென்று முதலில் அமைதியடைவாய் பிற்பாடு இங்கே வருவாய்”, என்று சொன்ன முதியவர் குடிசைக்குள் சென்று விட்டார்.

போதனை: உடலில் மனதில் பரிபூர்ணமான அமைதியே மனிதனின் மாபெரும் சாதனையாக இந்த உலகில் இருக்கும்

[16 ] நல்லதையே நினைப்பாயாக.

 நல்லதையே நினைப்பாயாக.

ஒருவன் அடர்ந்த காட்டின் வழியே பயணம் செய்துக் கொண்டிருந்தான். கற்கள் முட்கள் ஆறுகள் என பெரும்பெரும் இடர்கள் வந்தாலும் துணிந்து அவன் போய்க் கொண்டிருந்தான். இடையிடையே மிருகங்களின் ஓசையும் கேட்கும். எனினும் அவனும் பயந்துவிடவில்லை. இப்படியாக பகல் பனிரெண்டு மணியளவில் மிகவும் களைத்துப்போன அவன் ஒரு மாபெரும் மரத்தின் அடிவேரில் அமர்ந்தான்.

அவனிடம் குடிக்கக்கூட தண்ணீர் இல்லை. உணவும் கிடையாது. போட்டிருந்த ஆடையும் வேர்வையினாலும் தூசிகளினாலும் மிகவும் அழுக்காக இருந்தது. உடலெங்கும் வியர்வை வழிந்து கசகசத்தது. “ஐய்யோ நான் எப்படி இந்த காட்டை கடப்பேன், பசி வேறு உயிர் போகிறதே, இப்போது மட்டும் சாப்பிடுவதற்கு ஏதாவது இருந்தால் மிகவும் நன்றாக இருக்குமே”, என்று நினைத்தான்.

அவன் அமர்ந்திருந்தது நினைத்தையெல்லாம் கொடுக்கும் கற்பக விருட்சம் எனும் கற்பக மரம். எனவே தங்கத்தட்டில் அறுசுவை உணவோடு தங்கக்குடுவையில் குடிக்க நீரும் அவன் முன் தோன்றியது.

 எதையும் யோசிக்காமல் அவன் உணவை தின்று முடித்தான். உண்டதும் நீரை வயிறு முட்டக்குடித்து விட்டதும் தூக்கம் சொக்க வைத்தது. “ஆஹா இப்போது கட்டிலும் பஞ்சணையும் நல்ல காற்றும் அடித்தால் நன்றாக இருக்குமே”, என்று அவன் நினைத்து முடிப்பதற்குள், அங்கே பஞ்சணையோடு கட்டிலும் தோன்றி விசிறி விடுவதற்கு அழகிய மங்கையரும் தோன்றினர். இந்த முறையும் அவன் யோசிக்கவேயில்லை. பஞ்சணையில் ஏறி படுத்து தூங்கி விட்டான்.

பிறகு இரண்டு மணிநேரம் கழித்து எழுந்தவன் குளிப்பதற்கு ஒரு அழகிய குளம் வேண்டுமே என்று நினைப்பதற்குள் அங்கே அழகிய குளம் உண்டானது. சட்டென்று அதில் குளித்து முடித்தவுடன் பட்டாடை வேண்டுமே என்று கேட்க பட்டாடையும் உண்டாயின.

அதை போட்டுக்கொண்டு யோசித்தான். “என்ன நாம் நினைப்பது எல்லாமுமே நடக்கிறததே? இப்போது புலி ஒன்று இங்கே தோன்றி நம்மை அடித்து விழுங்க வேண்டும் என்று நினைத்தால் அதுவும் நடந்து விடுமோ?” என்று அவன் நினைப்பதற்குள் பசித்த புலியொன்று அங்கே தோன்றி அவனை அடித்து விழுங்கி விட்டது.

போதனை: எப்போதுமே நல்லதையே நினைக்க வேண்டும். நடப்பது யாவும் நல்லதற்கே என்று நினைத்து நம் காரியங்களை தொடர்ந்து நடத்திக் கொண்டிருந்தால் பிற்பாடு நல்லதே விளையும்.

[ 15 ] எமனின் கயிறு....

 எமனின் கயிறு

உலகப்புகழ்பெற்ற சிற்பி ஒருவன் இருந்தான். அவன் கைவைக்காத சிலைகளே இல்லை என்று பேர் பெற்றிருந்தான். ஏதேனும் தத்ரூபமாக சிலை இருந்தால், அதை செய்தவன் இவன் தான் என்று கூறும்படி அவனுடைய புகழானது எங்கெங்கும் பரவியிருந்தது, தேவர்களும் கின்னர்களும் கிம்புருடர்களும் இராட்ஸர்களும் இவனுடைய கைத்திறனை வெகுவாக போற்றி வந்தனர் என்றால் அவனுடைய திறமை எத்தளவுக்கு இருக்கும் என யூகம் செய்து கொள்ளலாம்.

இப்படியாக பேரும் புகழும் படைத்த அவனுக்கு இயல்பாகவே இயற்  கையாகவே திமிரும் அகங்காரமும் இருந்தது. மற்றவர்களின் படைப்புகளை அவன் ஏறெடுத்தும் பார்ப்பதில்லை. 

ஆனாலும் மனிதன் எவ்வளவு நல்லவனாக திறமைசாலியாக இருந்தாலும் அவன் உடலுக்கு என்று ஒரு இறுதிக்காலம் உண்டல்லவா? அந்த சிற்பிக்கும் இறுதிக்காலம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. இந்தச்செய்தியை அறிந்திருந்த யமலோகத்தை சேர்ந்தவர்கள் சிற்பிக்கு தெரியப்படுத்தி விட்டனர். சிற்பிக்கோ இவ்வுலகத்தைவிட்டு போக மனமில்லை. அதனால் யமனையே ஏமாற்றிவிட தீர்மானித்து விட்டான்.

அதனால் தன்னைப்போலவே தத்ரூபமாக ஆறு சிலைகளை செய்தான். யமன் வரும்நாளன்று அந்த சிலைகளை வரிசையாக படுக்கை வாக்கில் கிடத்திவிட்டு நடுவில் ஏழாவது சிலையாக தானும் கிடந்தான்.

பாசக்கயிற்றோடு எமனும் வந்தான். ஆனால் சிற்பியோடு சேர்த்து மொத்தம் ஏழு பேர்கள் அங்கே கிடப்பதைக்கண்டு குழம்பிபோய் விட்டான். நேரமோ நெருங்கிக்கொண்டே இருந்தது. அவன் ஒரேஒருமுறை மட்டுமே தன்னுடைய பாசக்கயிற்றை வீச வேண்டும். தவறிவிட்டால் பிறகு மீண்டும் அவன் அதை வீசமுடியாது. இது சிற்பிக்கும் தெரியும்!

உடனே எமன், “ஆஹா என்ன அற்புதமான படைப்புகள், அவற்றை செய்தவன் கலையின் உச்சத்தையும் தொடுகிறவனாக இருப்பான், என்னே ஆண்டவனின் படைப்பு”, என்று சொல்லிவிட்டு படுத்து கிடந்திருந்த ஏழு சிலைகளின் முகங்களையும் கூர்ந்து கவனித்தான்.

அங்கே இருந்த சிற்பியானவன், “ஆஹா நம்முடைய படைப்பை எமனே போற்றுகிறான், ஆமாம் உலகிலேயே நான் தான் தலைச்சிறந்த சிற்பி” என்று நினைத்து புளகாங்கிதமடைந்தான். அந்த தற்பெருமை மனதில் இருந்து வாயினில் புன்னகையாக மலர்ந்தது. இதைக்கண்டுகொண்ட யமன் தன் பாசக்கயிற்றை சிற்பியின் கழுத்தினில் வீசி உயிரை எடுத்துக் கொண்டான்.

போதனை. எப்போதுமே அகங்காரமும் தற்பெருமையும் கூடாது. அவை உடனிருந்தே கொல்லும். 

. 

[ 14 ] மரபணு

 

மரபணு.

 

”அம்மா அம்மா”, என்று முந்தானையை பிடித்து இழுத்தான் லதாவுடைய பத்து வயதான மகன் இளங்கோவன். “என்ன?” என்று இட்லிக்கு மாவரைத்தப்படி லதா கேட்டாள். ஐய்யோ நாளை பரீட்சை தொடங்குகிறது, இன்னும் நான் தயாராகவில்லையே, என்று மனதுக்குள் குமைந்து கொண்டாள். அவள் எம்.எஸ்.சி உயிரியல் பிரிவில் முதல் வகுப்பில் தேர்ச்சி அடைந்தவள், சடுதியில் புகழ்பெற்றிருந்த தனியார் சிபிஎஸ்சி பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பில் அறிவியலை பாடமாக எடுக்கிறாள். இப்போது இளங்கோவனின் புன்சிரித்த முகமும் பிஞ்சு உதடுகளிலிருந்த புறப்பட்ட வார்த்தைகளும் நிகழ்காலத்திற்கு இழுத்து வந்தது.

 

“அம்மாவுக்கு என்ன இளங்கோ” என்று இட்லி மாவை கைத்துண்டால் துடைத்தப்படி வினவினாள்.

 

“இல்லை, அப்பா வந்து நான் பாட்டியை உரித்து வைத்தப்படி இருக்கிறேனாம், நான் பாட்டி சொல்கிற வார்த்தைகளையும் சைகைகளையும் அப்படியே செய்கிறேனாம், எனவே நான் பாட்டியின் மறு அம்சமாம், அதாவது செத்துப்போன பாட்டி என் உருவில் பிறந்திருக்கிறளாம், அவர் சொல்வது உண்மையா?”

 

லதா தன்னுடைய மாமியாரை பற்றி யோசித்தாள். அவர் சற்று பிடிவாதமாக இருந்தாலும் அடிப்படையில் நல்ல மாமியார், தனக்கு மகள் இருந்தால் எப்படி பார்த்துக் கொள்வாரோ அப்படியே தன்னையும் பார்த்துக் கொண்டார், ஆமாம், அவளுடைய உருவமும் குணங்களும் நடையும் அப்படியே இளங்கோவனிடம் இருக்கிறது, “ஆமாம் அப்பா சொன்னது சரிதான், நீ அப்படியே பாட்டியின் ஜாடைதான்”.

 

 “சரி சரி. அப்போது அவருடைய குணநலன்களும் என்னிடமிருக்கிறது சரிதானே”

 

“ஆமாம், அதிலென்ன ஐயம்?”

 

 “அப்போது பாட்டி மறுபிறவி எடுத்திருக்கிறார் என்று சொல்லலாமா?”

 

லதா யோசித்தாள், “ம்ம்ம், அப்படியும் ஒருவகையில் கூறலாம்தான்”

 

 “நீதான் உயிரியல் படித்தவராயிற்றே, இன்னும் விளக்கமாக சொன்னால் ஆகாதோ?”

 

லதா சோபாவில் அமர்ந்துக் கொண்டாள். இளங்கோவனை தன்னருகினில் அமர்த்திக்கொண்டு பேசத்தொடங்கினாள்.

 

“ இளங்கோவன், நமக்கு எல்லோருக்குமே தலை கண் காது மூக்கு இதயம் நுரையீரல் சிறுநீரகங்கள் முதலானவை உள்ளன அல்லவா? இந்த உறுப்புகள் யாவுமே அதாவது உச்சந்தலையிலிருந்து உள்ளங்கால்கள் வரைக்கும் ஆயிரக்கணக்கான செல்களால் ஆனவை, அதாவது இந்த செல்கள் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்ததுவே நம் கண்கள், காதுகள் முதலானவை”

 

இளங்கோவன் கண்களை அகலவிரித்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

 

“இந்த செல்கள் யாவுமே கணக்கு வைத்தாற்போல் அழிவதும் மறுபடியும் புது  செல்கள் உருவாவதும் அன்றாடம்  நிகழ்கின்றன. ஆயிரக்கணக்கான கோடி செல்கள் ஒவ்வொன்றிலும் டி என் ஏ என்ற மரபணு உள்ளது. ஏணிபோன்ற வடிவமைப்பில் உள்ள இதுவே நம்முடைய எண்ணங்கள் எதிர்காலத்திட்டங்கள் மற்றும் நாம் எப்படியாக  இருக்கிறோம், நம்முடைய உடல் அமைப்புகள் யாவற்றின் சிக்கலான வரைபடங்கள் இந்த மரபணுக்களில் தான் உள்ளன. புரிகிறதா?”

 

“ஓஓ நன்றாக புரிகிறது”

 

“கைவிரல் ரேகைபோல் ஒவ்வொருவருக்கும் தனித்தனியான பிரத்யேகமான அமைப்புகள் உள்ளன. இந்த ஒவ்வொரு மரபணுவிலும்தான் நம்முடைய எண்ணங்கள் மற்றும் ஆழ்மனங்கள் உள்ளன”

 

“ஆஹா மனம் என்பது இங்கேதான் உள்ளதா?”

 

“ஆமாம். சரியாக சொல்லப்போனால் மனம் அல்ல, மாறாக மனங்கள். ஆக இந்த கோடிக்கணக்கான செல்கள் அவற்றின் உள்ளே மூன்று மீட்டர் அளவிலிருக்கும் மரபணுக்கள், இவற்றின் உள்ளே தான் நம்முடைய வாழ்க்கை இலட்சியங்கள், நாம் பணக்காரர் ஆவதா? ஏழ்மையிலே வருந்தி கிடப்பதா? நம்முடைய தாத்தா பாட்டி மற்றும் அவர்களின் முன்னோர் நினைத்த நினைப்புகள் யாவுமே இவற்றில் அழுத்தமாக பதிந்துக்கிடக்கின்றன. என்ன புரிகிறதா?”

 

“புரிகிறது, புரிந்தது”.

 

” நீ கேட்டாயே மறுபிறவி என்பது உள்ளதா என்று? ஒருவகையில் அது உள்ளது என்பேன். நம்முடைய முன்னோர்களின் ஆசைகள் எண்ணங்கள் முதலானவற்றை சுமந்து கொண்டு ஒருவன் பிறக்கிறான் என்றால் அது மறுபிறவிதானே? ஆனால் நம்முடைய வாழ்க்கை மேம்படுவதற்கு அவர்களின் எண்ணங்கள் ஒரு தடையாக இருக்கக்கூடாது அல்லவா?”

 

“ அப்போது அவற்றை கண்டுபிடித்து தேவையில்லாதவற்றை களைவதற்கு நாம் என்ன செய்ய வேண்டும் அம்மா?”

 

“இன்னொருநாள் சொல்கிறேன்”.

[ 13 ] தண்ணீரே சிறந்த மருந்து.

 

தண்ணீரே சிறந்த மருந்து

 

லா வோ சூ பழங்கால சீனதேசத்தின் மாபெரும் அறிவாளி, ஞானி, தெய்வீக யோகி. அவரை எப்படி வேண்டுமானாலும் போற்றலாம். சிறந்த அரசியல் வித்தகர் என்று பெயர் பெற்றிருந்த கன்பூசியஸே அவரிடம் வாதம் செய்யாமல் ஓடிவந்து விட்டதாகவும் பேச்சு உண்டு. அவருக்கு பணிவிடை செய்ய ஏராளமான சீடர்கள் இருந்தனர்.

 

ஒருநாள் காலை தூங்கி எழுந்தது முதல் லா வோட் சூ புருவங்கள் முடிச்சுப்பட ஆழ்ந்த சிந்தனையில் ஆழ்ந்திருந்தார். இப்பிடியே நெடுநேரம் போனது.சீ டர்களுக்கு பயம்; கேள்வி கேட்டால் அவருக்கு கோபம் வந்துவிடும் என்று பேசாமல் தம் வேலையை பார்த்துக்கொண்டிருந்தனர். இருந்தும் ஒருமணி நேரம் போனபின், பொறுக்கமுடியா சீடன் ஒருவன்,  “ஐயா எழுந்திருந்து பல் தேயுங்கள் குளியுங்கள் பிற்பாடு உணவு உண்ணலாம்”, என்று கூறினான்.

 

லா வோட் சூ மெல்ல வாயை திறந்தார். “இல்லை எனக்கு ஒரு குழப்பம்”.

 

என்னது? லா வோட் சூ வுக்கே குழப்பமா? என்ன குழப்பம்? சீடர்கள் குழம்பி நின்றனர்.

 

 “நேற்றிரவு நான் ஒரு பட்டாம்பூச்சியாக மாறுவதாக கனவு கண்டேன். அதிலிருந்து தான் ஒரே குழப்பம்”.

 

 “இதிலென்ன குழப்பம்?”

 

 “இல்லை. இப்போது லா வோட் சூ தான் பேசுவதா? அல்லது பட்டாம்பூச்சி ஒன்று லா வோட் சூவாக மாறிவிட்டதாக கனவு கண்டு அந்த கனவு இன்னும் தொடருகிறதா? இப்போது நான் யார்? லா வோட் சூவா?அல்லது பட்டாம்பூச்சியா?”

 

சீடர்களுக்கு குழப்பமோ குழப்பம். என்ன பதில் சொன்னாலும் அல்லது கேள்வி கேட்டாலும் மறுமொழி இன்னும் குழப்பத்தை அதிகரிக்கும். ஏனெனில் அவர் மகாசிறப்பு வாய்ந்த லா வோட் சூ!

 

திடீரென்று இளம் சீடன் ஒருவன் வாளி நிறைய குளிர்ந்த நீரை அவர் தலைமீது கொட்டிவிட்டு,  “முழித்துக்கொள்ளுங்கள் ஐயனே”, என்று சொன்னான்.

 

உடனே அவருக்கு இன்னொருமுறை ஞானம் பிறந்தது.

 

போதனை: சிலநேரங்களில் சிறு துரும்பும் மலையைக்கூட அசைத்துவிடும்.

[ 12 ] தீர்க்கப்படமுடியாத கேள்வி.

 

தீர்க்கப்படமுடியாத கேள்வி

 

கடவுள் பிரபஞ்சத்தை படைத்த பிறகு அதில் ஒரு கிரகத்தை பிரத்தியேகமாக தேர்ந்தெடுத்து பூமி என பெயரிட்டு பின் பலவித ஜீவராசிகளையும் மரம் செடி கொடிகளையும் ஆறுகளையும் கடலையும் மலைகளையும் பள்ளத்தாக்குகளையும் படைத்து விட்டு அதன்பின் எதற்கும் இருக்கட்டும் என ஒரு ஆண்மகனை இருபது வயதில் படைத்துவிட்டு அவனிடம் சொன்னார்.

 

 “மகனே என்தன் உயரிய படைப்பே, உனக்கு இந்த உலகெலாம் சொந்தம். நீ பசியெடுத்தால் கனி காய்கறிகளை உண்பாய், ஆறுகளிலும் அருவிகளிலும் நீந்தி மகிழ்வாய், பச்சைபசும் புல்வெளியில் உறங்குவாய், மான்களோடும் மயில்களோடும் ஓடியாடி மகிழ்வாய், உனக்கென்று எந்தவித கவலையுமில்லை, எனவே ஆனந்தமாக இன்றுபோல் என்றுமே இளமையுடன் ஆரோக்கியத்துடன் வாழ்வாயாக”, என்று கூறிவிட்டு மறைந்து போனார்.

 

அந்த ஆண்மகன் கடவுள் சொன்னது போலவே காய்கனிகளை உண்டும் ஆறு அருவிகளில் நீந்தியும் மயிலோடு மானோடு விளையாடியும் ஆனந்தமாக பொழுதைக் கழித்தான். இப்படியாக சிலகாலம் சென்றது.

 

அது வசந்தகாலம். எங்கணும் பச்சைபசேல் என தாவரங்கள் பூத்துக்குலுங்கின. மழை வரும் போலிருந்தது ஆனால் வாராது, அவன் உடலெங்கும் ஒருவித குளிர்ச்சி, வயிற்றில் பனிப்பந்து ஒன்று ஊடுருவியதைப்போல் இனம்புரியாத உன்மத்தம், அவனுக்கே என்ன நடக்கிறது என்று புரியவில்லை.

 

அப்போது மயிலொன்று சிறகுகளை விரித்து அங்கேயும் இங்கேயும் சுற்றுவதைக் கண்டான். அவ்வேளை இன்னொரு மயில் இறகுகளற்ற மயில் அதனோடு கூடி முயங்குவதை கண்டான். அதேபோல் இரண்டு முயல்கள், யானைகள், நாய்கள், குதிரைகள் என பலவகையான மிருகங்கள் தமக்குள் உரசிக் கொள்வதும் வினோதமான ஒலிகளை எழுப்பிக்கொள்வதும் பின் வெறிப்பிடித்தாற் போல் ஒன்றுகூடி இயங்குவதையும் கண்டான்.

 

உடனே கடவுளை அவன் அழைத்து  “கடவுளே எனக்கென இந்த உலகை படைத்தீர் காய்கனிகளை படைத்தீர் இன்னும் எவ்வளவோ தந்தீர்கள். ஆனால் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை விட்டு விட்டீர்கள், இந்த ஆடுமாடு குதிரை யானைகளெல்லாம் தமக்கென்று ஒரு துணையைப் பற்றிக்கொண்டு சந்தோஷமாக இருக்கின்றனவே! தம் இன்பதுன்பங்களை அவைகளோடு பகிர்ந்து கொள்கின்றனவே, அதுபோல் எனக்கும் ஒரு துணை வேண்டும்”, என்று மனமுருகி கேட்டான்.

 

கடவுள் தான் விட்டாலும் விதி விடாது என்று நகைத்துக்கொண்டே பெண் ஒருத்தியை படைத்தார். பின்பு மறைந்து போனார்.

 

ஆண் அவளை கண்டு சொக்கி போய் நின்றான். அவ்வளவு பேரழகு அவள்! பாதம் துவங்கி உச்சந்தலை வரையில் மாசுமறுவின்றி பார்க்கும் பார்வையே வழுக்கின்றதே, பின் தொட்டால் கைகள் எப்படி அங்கங்களில் நிற்கும்? தந்ததால் செதுக்கியது போன்ற உடல் வண்ணம் ! ஆங்காங்கே நிறம் தங்கமென கார்மேகமென கருவண்டென கோவைப்பழமென மாறுகிறதே என்ன விந்தை! அவளின் உடல் மணம்! ஆஹா தெய்வமே! எப்பேறு பெற்றேன் நான்! அவன் அவளை அள்ளிக்கொண்டான் உச்சி முகர்ந்து கொண்டாடினான் ஆசைத்தீர அனுபவித்தான்! இப்படியே சிலகாலம் போனதும் அவனுக்கு சலிப்பு ஏற்ப்பட்டது. கடவுளை அழைத்தான்.தன் குறைகளை கூறினான்.

 

 “ஐய்யோ கடவுளே எனக்கென்று எப்படி படைத்தாயோ இபபெண்ணை?ஆரம்பத்தில் எல்லாம் நன்றாகத்தான் இருந்தது. பின்னர் நாட்கள் கழியக்கழிய அவள் ஏதோவொன்றை வருந்தி நின்றாள். என்னவென்று கேட்டாலும் சொல்ல மாட்டேன் என்கிறாள். சதாசர்வகாலமும் என்னால் முடியாத காரியங்களை செய்யும்படி கேட்கிறாள். அதோ அந்த மயிலைப்பாருங்கள், அவை எப்படியெல்லாம் கூடிக்கொண்டே மயங்குகின்றன, இதோ இந்த முயல்களைப் பாருங்கள், அவை ஆனந்தமாக சுற்றித் திரிகின்றன, அவை போல நாமும் ஆனந்தமாக இருக்க வேண்டும் என நச்சரித்துக்கொண்டே இருக்கிறாள், எனவே இவள் எனக்கு வேண்டாம், அழைத்துக்கொண்டு செல்லுங்கள்”, என்று கூறி நின்றான்.

 

“அப்படியே ஆகட்டும்”, என்ற கடவுள் அவளை தன்னுடன் அழைத்துக்கொண்டு மறைந்து போனார்.

 

சிலகாலங்களுக்கு அந்த ஆண் தனிமையில் இருந்தபடி ஏகாந்தத்தை அனுபவித்தபடி ஆனந்தமாக இருந்தான். அடுத்த வசந்தகாலமும் வந்தது. இப்போது விலங்குகள் யாவுமே பழையபடி தமக்குள் கூடி முயங்குவதை மயங்குவதை கண்ணுற்ற அவனுக்கு அந்த பெண்ணின் நினைப்பு உடலெங்கும் மனமெங்கும் தோன்றி இம்சை கொடுக்கலாயிற்று. “ஐய்யோ வராது வந்த செல்வமாக வந்த அந்த புதையலை இரத்தினத்தை நாம் நம் அறிவுக்கெட்டதனத்தால் இழந்து போனோமே, இனிமேல் என் வாழ்க்கை அவளின்றி ஒருகணமும் ஆனந்தமாக நகராது, எனவே அவள் வேண்டும்”, என்று நினைத்து கடவுளை அழைத்து அவளை மீண்டும் வேண்டுமென்று கேட்டுக் கொண்டான்.

 

கடவுள் மனதுக்குள் சிரித்தப்படி ஒன்றும் சொல்லாமல் அந்தப்பெண்ணை அழைத்து அவனிடம் கொடுத்துவிட்டு மறைந்து போனார்.

 

“ஆஹா நாம் எவ்வளவு புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டுமென நினைத்த அவன் அவளுடன் வாழலானான். ஆனால் சிலகாலந்தான்! மீண்டும் கடவுளை அழைத்தான், “ஐய்யோ கடவுளே, இவளை என் கண்படாமல் எங்காவது அழைத்துச்சென்று மறைந்து விடுங்கள், எனக்கு இவளை பிடிக்கவேயில்லை, சதா ஏதேனும் நச்சரித்துக்கொண்டே இருக்கிறாள், அதனால் நான் தவம் செய்யப்போகிறேன், தயைசெய்து இவளை அழைத்துக்கொண்டு சென்றுவிடுங்கள்”, கடவுளும் அவனுடைய வேண்டுகோளை இரண்டாவது முறையாக நிறைவேற்றிக் கொடுத்தார்.

 

இப்போது தன்னந்தனிமையாக அவன் வாழத்தொடங்கினான். மூன்றாவது தடவையாக வசந்தகாலமும் வந்தது. ஆனால் முன்னர் பட்ட கஷ்டங்களை நினைத்து அவன் பொறுமை காத்தான், ஆனால் சிலநாட்களுக்குதான்! அவனால் தாக்குபிடிக்க முடியவில்லை, “ஆஹா என்ன இது அவள் இல்லாமல் என்னால் இருக்கவே  முடியாது போலிருக்கிறதே, ஒரு சின்ன வேலைக்குக்கூட அவள் என் பக்கத்தில் இருக்க வேண்டும் போலிருக்கிறதே, ஐய்யோ கடவுளே உடனே அவளை எனக்கு தருவாயாக”, வேண்டினான்.

 

உடனே கடவுள் அவன்முன் உதயமாகி அவளை தந்து அருளினார். ஆனால் சிலகாலத்தில் அவனுக்கு அவள் மேல் சலிப்பு ஏற்படவே மீண்டும் கடவுளை அழைத்து அழைத்துச்செல்லும்படி கூறினார். இந்தமுறை கடவுளுக்கே கோபம் பொத்துக்கொண்டு வந்துவிட்டது.

 

“அடேய் மானிடப்பதரே, நீ வேண்டுமென்று சொல்வாய், பின்னர் வேண்டாம் என்று சொல்வாய், அதற்கு அடிபணிந்து நானும் வேலை செய்தேன், ஆனால் இனிமேலும் இதுபோன்று நடக்காது. நீ எப்போது உறுதியாக ஒரேமுடிவை எடுக்கிறாயோ அப்போது சொல், நிறைவேற்றி வைக்கிறேன், அதாவது இந்தப்பெண் உனக்கு வேண்டுமா அல்லது வேண்டாமா என்று சொல், ஆனால் ஒரு முடிவை நீ எடுத்துவிட்டால், பிறகு அந்த முடிவை மாற்ற நான் நினைத்தாலும் கூட முடியாது, எனவே நன்றாக யோசித்து பதிலை திண்ணமாக உரைப்பாயாக” இவ்வாறு சொன்ன கடவுள் அந்தப்பெண்ணை அவனிடமே விட்டுவிட்டு மறைந்து போனார்.

 

அன்றிலிருந்து பெண்ணை தன்னுடன் வைத்துக்கொள்ள வேண்டும் என சிலகாலம் நினைப்பதும், இவள் எப்போதுமே வேண்டாம் என சிலகாலம் நினைப்பதுமாக அந்த ஆண் வாழ்ந்து வருகிறான்.

 

[ இந்தக்கதை ஒரு ஆண்பார்வையில் எழுதப்பட்டது. ஒரு பெண் பார்வையில் எழுதப்பட்டால் இந்த கதையின் முடிவானது ஒருவேளை மாறக்கூடும் ]